In de elfde eeuw na Christus, meer bepaald in het jaar 1017, begon de tawhid-oproep (het monotheïstische geloof) openlijk te verschijnen in Caïro tijdens het Fatimidische tijdperk. Het werd geassocieerd met de figuur Hamza ibn Ali ibn Ahmad, die wordt beschouwd als een van de belangrijkste grondleggers en theoretici ervan. De fase van de oproep duurde tot het jaar 1043, toen de deur van de oproep werd gesloten door Baha' al-Din al-Muqtana, waarmee een nieuwe fase in de geschiedenis van de Druzen begon.
Het sluiten van de deur van de oproep was niet slechts een historische wending, maar hield verband met religieuze en doctrinale dimensies, naast de politieke en religieuze omstandigheden die in die periode werden waargenomen. Terwijl volgelingen van de oproep werden blootgesteld aan onrust en vervolging, stelt de traditionele tawhid-opvatting dat de oproep een specifieke tijd had waarvan de fase is geëindigd, en dat de stroming niet langer nieuwe individuen van buitenaf accepteert.
Sindsdien hebben de Druzen de exclusiviteit van hun religieuze identiteit behouden, die gebaseerd is op geboorte binnen de gemeenschap, volgens het heersende traditionele religieuze standpunt, zonder dat er een mechanisme is om zich vanuit buitenaf tot de stroming te bekeren.
In een aflevering van het programma «Asalat al-Judhur» keren we terug naar het begin van de tawhid-oproep en staan we stil bij de historische omstandigheden en de doctrinale betekenis van het sluiten van de deur. We bespreken de relatie tussen geloof en tijd, de grenzen van religieuze identiteit en hoe de Druzen hun identiteit door de eeuwen heen hebben behouden.
De deur van de oproep is bijna duizend jaar geleden gesloten, maar de vragen over de redenen en de betekenis ervan blijven actueel.
