Uit de gasthuizen van waardigheid en de stenen van de geschiedenis die getuigen van trots en heldendom, openbaart zich de levensloop van een man die voor de mensen leefde en wiens nalatenschap onsterfelijk in de zielen gegrift bleef.
De deugdzame sjeik en strijder Abu Khalil Ibrahim Khalil Al-Jarmaqani groeide op in een huis van trots en vaderlandsliefde, en werd gevormd in de schaduw van nobele waarden die van generatie op generatie werden doorgegeven. Hij werd grootgebracht met liefde voor het land en zelfopoffering, geïnspireerd door de verhalen van heldendom die door de steegjes van zijn dorp “Orman” weergalmden, en ontleende de waarden van ridderlijkheid en grootmoedigheid aan de gesprekken in de gasthuizen vol eer en waardigheid. Hoe kon het ook anders, hij was immers een zoon van het “gasthuis van Orman” en haar trotse poort—die levende getuige waarvan de stenen en deuren nog altijd het epos vertellen van de Slag bij “Kharab Orman”, die plek waar de inwoners van het dorp de schitterendste bladzijden van standvastigheid, opoffering en de vernietiging van het Ottomaanse leger schreven, als een glorieus verhaal dat van generatie op generatie wordt overgeleverd.
In zijn persoonlijkheid kwam de authenticiteit van de trotse bergbewoner in al haar facetten naar voren; hij hield van alle mensen en wenste iedereen het goede toe, waarmee hij hun diepe vertrouwen en genegenheid verwierf.
Moge God hem genadig zijn, hij was vrijgevig en gul, moedig, beschermend en trots; hij koesterde de edelste gevoelens jegens anderen en onderscheidde zich door zijn verdraagzame aard en zuivere geweten. Hij wijdde zijn leven aan het welzijn van de mensen en het vervullen van hun behoeften, en wees nooit iemand af die hulp zocht of een verzoek deed, zelfs niet in de donkerste en zwaarste omstandigheden. Hand in hand werkte hij met de dorpsbewoners en eervolle lieden samen om vele problemen en geschillen op te lossen en verzoening en vrede door het hele berggebied te verspreiden.
En zo ging Abu Khalil heen, een geurige herinnering achterlatend die de hemel van de berg verlicht, een goede indruk die door geen afwezigheid kan worden uitgewist, en een gasthuis dat voor altijd zal blijven wat het altijd is geweest: een poort van waardigheid, een baken van ridderlijkheid, en een getuige dat de groten alleen heengaan om voor eeuwig voort te leven in het geheugen van de generaties en de harten van hen die hen liefhebben.
