In de geschiedenis van de Palestijnse en Arabische strijd was het woord niet louter letters op papier, maar een wapen en een vaandel dat werd geheven tegen tegenspoed. Uit het hart van deze strijd rees de grote Palestijnse dichter Samih al-Qasim op, een van de meest vooraanstaande boegbeelden van de Arabische verzetsliteratuur, die met zijn donderende stem en revolutionaire pen een eeuwig liefdesdocument voor het land en de identiteit vormde.
Samih al-Qasim werd geboren in de stad Zarqa in Jordanië in 1939, waar zijn vader als officier diende, maar zijn wortels reikten al snel weer terug naar de aarde van zijn geboortedorp “Rameh” in Opper-Galilea in Palestina in 1941, waar zijn eerste bewustzijn van het vaderland en de mens werd gevormd. Hij volgde zijn opleiding op scholen in Rameh en Nazareth en werkte korte tijd als leraar, voordat hij een dieper pad insloeg door zich volledig te wijden aan de literatuur, de journalistiek en de strijd met het woord.


Al-Qasim stamde af van een Arabisch-Palestijnse familie die behoorde tot de Druzische gemeenschap, en belichaamde met zijn leven een lichtend voorbeeld van Arabisch burgerschap dat standvastig vasthield aan haar land. Hij was een van de eerste jonge mannen die dapper de verplichte militaire dienst weigerden die door de Israëlische autoriteiten aan de leden van zijn gemeenschap werd opgelegd. Hij betaalde de prijs voor dit nobele standpunt met gevangenschap, vervolging en huisarrest, maatregelen die zijn vastberadenheid alleen maar versterkten. Samen met zijn strijdmakker, de dichter Mahmoud Darwish, vormde Al-Qasim de ruggengraat van de verzetsliteratuur en de poëzie van de Palestijnse revolutie binnen het grondgebied van 1948.
Zijn stem en gedichten raakten nauw verbonden met de componist Marcel Khalife, waardoor zijn poëzie uitgroeide tot een icoon van waardigheid en standvastigheid die generaties uit het hoofd kennen: “Met rechte rug loop ik.. met opgeheven hoofd loop ik.. in mijn hand een olijftakje.. en op mijn schouder mijn doodskist.. en ik loop en ik loop…”.

Samih al-Qasim overleed fysiek in 2014 en werd begraven in zijn dorp “Rameh” in Galilea. Hij liet echter een levende poëtische en strijdbare erfenis na die zich uitstrekt van Galilea tot As-Suwayda, en van de Oceaan tot de Golf; een getuigenis dat het vrije woord nooit sterft en dat de Arabische identiteit een kompas is dat nooit de weg kwijtraakt.